Psychologia przyszłości
Psychologia XX wieku badała to, co w człowieku zepsute. Psychologia przyszłości bada to, kim człowiek jest naprawdę.
Freud zszedł do piwnicy umysłu. Jung odkrył, że ta piwnica nie ma dna: pod osobistą historią leży nieświadomość zbiorowa, wspólna całej ludzkości. Ale nawet Jung zatrzymał się na progu.
Psychologia transpersonalna ten próg przekracza. Mówi rzecz prostą i radykalną: nie jesteś swoim umysłem. Nie jesteś historią, którą opowiadasz o sobie, ani rolą, którą grasz. Pod ego jest świadomość, która nie mieści się w granicach Twojej skóry.
Stanislav Grof widział to w tysiącach sesji: ludzie w odmiennych stanach świadomości przeżywali własne narodziny, śmierć ego i jedność z czymś nieskończenie większym, a potem wracali odmienieni. Abraham Maslow nazwał takie przeżycia doświadczeniami szczytowymi i uznał je za szczyt ludzkiego rozwoju, a nie objaw do leczenia. Ken Wilber pokazał, że rozwój nie kończy się na zdrowym ego. To dopiero parter.
Dlaczego to przyszłość
Bo stara psychologia doszła do ściany. Można latami rozumieć swoje schematy i nie zmienić niczego. Zmiana przychodzi wtedy, gdy przestajesz utożsamiać się z tym, kto ma problem. Tego nie da się wymyślić. Trzeba to przeżyć.
Dlatego pracuję z oddechem. To najstarsza droga do wymiaru transpersonalnego: jogini, mistycy i szamani chodzili nią na długo przed tym, zanim psychologia nadała jej nazwę. Nie musisz w nic wierzyć. Wystarczy oddychać.