We współczesnym świecie rozwoju osobistego wyobraźnia została zredukowana do prostego narzędzia „wizualizacji sukcesu”: wyobraź sobie cel, a rzeczywistość – rzekomo – sama się do niego dopasuje. Ten kuszący przekaz upraszcza jednak coś, co w istocie jest jednym z najpotężniejszych mechanizmów ludzkiej świadomości. Jarosław Gibas w książce „Alchemia duchowego rozwoju” przywraca zapomniane znaczenie pojęcia imaginatio, pokazując, że wyobraźnia nie jest fantazją ani eskapizmem, lecz matrycą przemiany. Od jej jakości zależy, czy człowiek pozostanie uwięziony w lękach i starych schematach, czy zacznie świadomie kształtować własne życie.

Istnieje w nas głos, który nie pyta o aprobatę świata. Nie jest racjonalny, nie zawsze wygodny i często burzy misternie budowane poczucie bezpieczeństwa. Carl Gustav Jung, odwołując się do greckiego pojęcia daimonion, opisywał w ten sposób autonomiczną siłę psychiczną, która popycha człowieka ku temu, kim naprawdę jest. To nie głos ego ani społecznych oczekiwań, lecz cichy, nieustępliwy impuls prowadzący w stronę indywiduacji. W tym artykule przyjrzymy się, czym jest daimonion, skąd pochodzi i dlaczego jego zignorowanie bywa źródłem wewnętrznego konfliktu, a jego wysłuchanie – początkiem głębokiej przemiany.

Wszystko się zgadza. Życie jest „poukładane”, cele odhaczone, role odegrane bez większych potknięć. A jednak gdzieś pod tą starannie zbudowaną konstrukcją zaczyna drgać ciche poczucie niepokoju. Nie dramatyczne, raczej uporczywe. Jakby wewnętrzny głos zadawał pytanie, którego nie da się już zagłuszyć pracą, ambicją ani kolejnymi planami: czy to naprawdę jest moje życie? Carl G. Jung twierdził, że w tym miejscu nie zaczyna się kryzys, lecz przejście. To moment, w którym człowiek po raz pierwszy przestaje żyć wyłącznie „na zewnątrz” i zostaje zaproszony do spotkania z tym, co do tej pory było spychane na margines. Po czterdziestce życie nie rozpada się – ono zmienia kierunek. I właśnie wtedy, paradoksalnie, może zacząć się naprawdę.